MANIAK NA POCZĄTEK Piąty sezon "Once Upon a Time" rozpoczął się bardzo satysfakcjonująco. Twórcy nakreślili bardzo ciekawe wątki, z powodzeniem wprowadzili nowe postaci i prawdziwie zaskoczyli nową intrygą. I co z tym fantem zrobić dalej? Oczywiście podnieść poprzeczkę jeszcze wyżej Drugi odcinek piątego sezonu to przede wszystkim jeszcze więcej twórczej reinterpretacji legend arturiańskich (scenarzyści czerpią z nich właściwie na każdym kroku, ale - we właściwy serialowi sposób - obracają pewne wątki o 180 stopni) oraz odsłanianie kolejnych elementów intrygi. Jednak przede wszystkim to odcinek o tym, jak bardzo bohaterowie są niedoskonali i krusi, a przez to ludzcy. No dobrze, ale wszystko po kolei.

MANIAK ZACZYNA Królowe Ciemności, Autor, szczęśliwe zakończenia, Zelena z Robinem Hoodem, tajemnica Śnieżki i Księcia, Emma na drodze ku złu… W „Once Upon a Time” naprawdę się dzieje. Ale, co ważne, wszystkie te wątki, choć wydają się ze sobą zupełnie niezwiązane, zostały znakomicie rozpisane i świetnie zbiegają się w konkretnym kierunku. W dziewiętnastym odcinku jest kolejne spoiwo — córka Diaboliny i dawna przyjaciółka Emmy, Lily. Czas ją wreszcie odnaleźć i włączyć do historii. Jakie to może mieć skutki? Czy wpłynie w jakiś sposób na pannę Swan i ostatecznie popchnie ją w określonym kierunku? I podstawowe pytanie, czy twórcom udaje się przygotować dobry odcinek?

MANIAK ZACZYNA Królowe Ciemności, czyli aż trzy główne czarne charaktery, które przeprowadzają inwazję na Storybrooke (no dobra, z tą inwazją to taka tylko figura retoryczna), to pomysł bardzo dobry, ale też trudny do realizacji. Przede wszystkim ciężko te postaci dobrze zbalansować, co widoczne było od samego początku sezonu. Kiedy Diaboliny jeszcze nie wskrzeszono, prym wiodła Cruella; kiedy zaś Diabolina powróciła do świata żywych, to właśnie ona zwracała największą uwagę. Urszula, choć zdecydowanie ciekawa i mająca ogromny potencjał, gdzieś tam ginęła w tle. Nie jest to wina aktorki — Merrin Dungey jest naprawdę świetna i ma na Urszulę doskonały pomysł. Nie, wina stoi trochę po stronie scenarzystów. I właśnie piętnastym odcinkiem czwartego sezonu chcą oni tę winę odkupić. Przygotowują więc odsłonę poświęconą właśnie Urszuli, w której serwują ciekawą reinterpretację „Małej Syrenki” oraz o...

MANIAK ZACZYNA Za nami wstęp do drugiej połowy czwartego sezonu „Once Upon a Time”. Wstęp, trzeba przyznać, bardzo ekscytujący i gładko wprowadzający w nową historię. Twórcy serialu poruszyli w odcinku interesujące wątku, wprowadzając do Storybrooke nowe postaci, Cruellę oraz Urszulę, a także sugerując rozwój bohaterów już znanych. Czas pociągnąć to wszystko dalej. Kolejny odcinek stanowi więc niejako pierwszy sprawdzian tego, czy scenarzystom uda się w sposób satysfakcjonujący i pełny rozbudować pomysły ostatnio zasygnalizowane. Bo jedna rzecz to dobry wstęp, a druga to wciągające rozwinięcie, prowadzące do wbijającej w fotel końcówki. Jak więc zaczątek tego rozwinięcia wypada?

MANIAK ZACZYNA Przez pięć pierwszych odcinków czwartego sezonu „Once Upon a Time” autorzy stopniowo serwowali nam poszczególne elementy intrygi, na pozór niezwiązane ze sobą. W szóstym odcinku wszystko zaczyna się łączyć w spójną całość. Tiara czarnoksiężnika, postaci z „Krainy lodu” oraz tajemnicza Królowa Śniegu — wszystko to dość zgrabnie się zazębia, a widz dostaje przy okazji sporo no­wych informacji. Oczywiście jeśli oczekiwania, co do kolejnych odsłon oraz rozwiązań zagadek są duże (a włączenie do serialu wciąż popularnej „Krainy lodu” z pewnością je zawyżyło), ciężko im sprostać. Moim zdaniem jednak, szósty odcinek czwartego sezonu, zatytułowany „Family Business”, czyli „Rodzinne sprawy”, sprawdza się doskonale i z całą pewnością zadowala pod względem fabularnym. I nie tylko.

MA­NIAK ZA­CZY­NA W pre­mie­rze czwar­te­go se­zonu „Once Upon a Time” spo­ro by­ło rze­czy, któ­re mo­gły eks­cy­to­wać fa­nów se­ria­lu, ba­śni oraz ani­ma­cji Dis­neya. Wspo­mnieć moż­na choć­by o wpro­wa­dze­niu po­sta­ci z „Kra­iny Lodu” czy nie­zmier­nie cie­ka­wym roz­wo­ju wąt­ku Re­gi­ny i Ro­bi­na Hoo­da. Mnie bar­dzo za­cie­ka­wi­ła na­wią­zu­ją­ca do seg­men­tu „U­czeń czar­no­księż­ni­ka” ta­jem­ni­cza tia­ra, któ­rą Ti­te­li­tu­ry alias pan Gold zna­lazł w opusz­czo­nej re­zy­den­cji. Od sa­me­go po­cząt­ku by­łem pe­wien, że tia­ra jest bar­dzo waż­ny...

MA­NIAK ZA­CZY­NA Do „Czar­nok­sięż­ni­ka z kra­iny Oz” do tej pory na­wią­zy­wa­no w „Once Upon a Time” dość sub­tel­nie i ostroż­nie. Ko­lej­ne po­sta­ci z ksią­żek wpro­wa­dza­no po­wo­li, sta­ra­jąc się stop­nio­wać wra­że­nia. I tak po­ja­wi­li się: Zła Cza­row­ni­ca z Za­cho­du, Czar­no­księż­nik, Do­bra Cza­row­ni­ca z Po­łu­dnia oraz sama kra­ina. Na tym jed­nak ko­niec, bo bez­po­śred­niej in­ter­pre­ta­cji po­wie­ści L. Fran­ka Bau­ma twór­cy se­ria­lu jesz­cze nie po­ka­za­li. Aż do dwu­dzie­ste­go od­cin­ka trze­cie­go se­zo­nu. „Kan­sas”, jak za...

MA­NIAK ZA­CZY­NA „It’s not that easy be­ing green”, czy­li „Nie tak ła­two być zie­lo­nym” śpie­wał kie­dyś Ker­mit z „Mup­pe­tów”, a za nim: Frank Si­na­tra, Dia­na Ross, Andy Hal­lett i wie­lu, wie­lu in­nych. Za­śpie­wać mo­gła­by tę pio­sen­kę tak­że Zła Cza­row­ni­ca z Za­cho­du. A przy­naj­mniej te jej in­kar­na­cje, któ­re, głów­nie w hoł­dzie słyn­nej ad­ap­ta­cji książ­ki L. Fran­ka Bau­ma z 1939 roku, mia­ły zie­lo­ną skó­rę. Tak­że i twór­cy „Once Upon a Time” po­zo­sta­ją wier­ni ta­kie­mu tra­dy­cyj­ne­mu przed­sta­wie­niu Cza­row­ni­cy Z Za­cho­du i jak zwy­kle, do­kła­...

MA­NIAK ZA­CZY­NA Po nie­sły­cha­nie emo­cjo­nal­nym od­cin­ku, w któ­rym do­sko­na­le pod­su­mo­wa­no ca­łą przy­go­dę Emmy i spół­ki w Ni­by­lan­dii przy­cho­dzi czas na ciąg dal­szy barw­nych dzie­jów bo­ha­te­rów se­ria­lu „On­ce Upon a Time”. Wy­da­wać mo­gło­by się, że naj­cięż­sze już za nimi. Uda­ło się oca­lić Hen­ry’e­go ze  szpo­nów zło­wiesz­cze­go Pio­tru­sia Pana, po­ko­nać za­gro­że­nie ze stro­ny ojca Ti­te­li­tu­re­go i wresz­cie ca­ło opu­ścić nie­bez­piecz­ną kra­inę i po­wró­cić do Sto­ry­bro­oke. Ale czy na pew­no? Koń­ców­ka po­p...

MA­NIAK ZA­CZY­NA Bar­dzo lu­bię nie­spo­dzie­wa­ne zwro­ty ak­cji — oczy­wi­ście pod wa­run­kiem, że nie są wdro­żo­ne na si­łę i rze­czy­wi­ście szo­ku­ją (choć cza­sem nie mam nic prze­ciw­ko temu, je­śli uda mi się co nie­co od­gad­nąć — lu­bię so­bie cza­sa­mi po­łech­tać ego). Nie­spo­dzie­wa­ne dzia­ła­nia, nie­zna­ne wcze­śniej toż­sa­mo­ści po­sta­ci, zna­czą­co wpły­wa­ją­ce na fa­bu­łę od­kry­cia — ta­kie pro­ste za­bie­gi, ale je­śli ko­rzy­sta się z nich mą­drze i w spo­sób prze­my­śla­ny, to moż­na spra­wić od­bior­com mnó­stwo fraj­dy. W siód...

FIL­MY Bob Iger o po­bocz­nych fil­mach z se­rii „Gwiezd­ne Woj­ny” Na co­kwar­tal­nej kon­fe­ren­cji ak­cjo­na­riu­szy Dis­ne­ya, Bob Iger, dy­rek­tor ge­ne­ral­ny wy­twór­ni, wy­ja­wił kil­ka in­for­ma­cji na te­mat spin-offów se­rii „Gwiezd­ne Woj­ny”. Z jego wy­po­wie­dzi wy­ni­ka, że przy­go­to­wy­wa­ne są aż trzy po­bocz­ne fil­my, któ­re zo­sta­ną wy­da­ne po­mię­dzy ko­lej­ny­mi, głów­ny­mi od­sło­na­mi se­rii. Z wcze­śniej­szych, mniej oficjal­nych wie­ści, wia­do­mo, że za je­den z nich bę­dzie od­po­wia­dał Si­mon Kin­berg („Gwiezd­ne Woj­ny: Re­be­lian­ci”), a za...

MANIAK NA POCZĄTEK Tym razem dostajemy spokojniejszy odcinek Lubimy, kiedy w tym, co oglądamy jest sporo akcji. Kiedy na ekranie coś się dzieje. Kiedy bohaterowie walczą, uciekają, zmagają się z trudnościami. Kiedy co chwilę jesteśmy zaskakiwani nowymi zwrotami akcji i niespodziewanymi wydarzeniami. I ja też to lubię. Ale czasami, lubię też trochę odpocząć.  Czasami od natłoku akcji lepsze są spokojniejsze momenty, skupiające się na bohaterach i ich osobowościach oraz motywach działań. Czasami ciekawsze od kolejnej walki czy pościgu są dobrze napisane rozmowy między postaciami. Być może jestem dziwakiem i nudziarzem, ale tak właśnie uważam. I za to lubię "Once Upon a Time" - tu liczy się nie tylko akcja, ale także bohaterowie. I właśnie nacisk na tych drugich postawiono w kolejnym odcinku trzeciego sezonu.

MANIAK NA POCZĄTEK Ostatni numer Buffy w tym roku Sezon dziewiąty "Buffy: Pogromczyni wampirów" dobiegł końca. Tak to już jest, że zakończenie ma istotny wpływ na odbiór całości i może albo zepsuć wrażenie, albo je naprawić. "Buffy..." była w dziewiątym sezonie bardzo nierówna. Przede wszystkim zrobiono historię na mniejszą skalę, bardziej introspektywną, co, niestety, nie zawsze wychodziło tak jak miało i obok świetnych historii o poszukiwaniu siebie i podejmowaniu ciężkich decyzji, mieliśmy słabsze, nastawione na zaskakiwanie, a nie dobry scenariusz. Całość na szczęście rozpędziła się pod koniec, gdzie pokazano całą kwintesencję "Buffy..." - niesamowite przygody, które są tylko pretekstem do tego, by pokazać ludzkie dylematy. Jak na tym tle wypada sam finał?

MANIAK TYTUŁEM WSTĘPU W dzisiejszej odsłonie "Maniak ocenia", recenzja przedostatniego numeru komiksowego dziewiątego sezonu "Buffy". Do tej pory dziewiąty sezon był dość nierówny - zdarzały się w nim lepsze i gorsze historie. Czy #24 pozostawia dobre wrażenie? MANIAK O TYTULE Rdzeń Tradycyjnie zacznę swoją ocenę od krótkiego omówienia podtytułu zeszytu. Jest on krótki i dosadny, a brzmi: "The Core" czyli po naszemu: "Rdzeń". W głównej mierze odnosi się do głównych bohaterów (Buffy, Willow i Xandera), którzy niejako stanowią właśnie rdzeń ekipy Scoobies, przez lata zajmującej się w serialu wszelkimi nadnaturalnymi sprawami. Po tym, co stało się w sezonach: siódmym i ósmym, każdy z bohaterów udał się w swoją stronę, ale nieoczekiwane zdarzenie zmusiło ich do ponownego połączenia sił. "The Core" jest zatem w głównej mierze o Buffy, Willow i Xanderze oraz tym, co stanowi podstawę ich przyjaźni. To jednak nie wszystko...