MANIAK NA POCZĄTEK Piąty sezon "Once Upon a Time" rozpoczął się bardzo satysfakcjonująco. Twórcy nakreślili bardzo ciekawe wątki, z powodzeniem wprowadzili nowe postaci i prawdziwie zaskoczyli nową intrygą. I co z tym fantem zrobić dalej? Oczywiście podnieść poprzeczkę jeszcze wyżej Drugi odcinek piątego sezonu to przede wszystkim jeszcze więcej twórczej reinterpretacji legend arturiańskich (scenarzyści czerpią z nich właściwie na każdym kroku, ale - we właściwy serialowi sposób - obracają pewne wątki o 180 stopni) oraz odsłanianie kolejnych elementów intrygi. Jednak przede wszystkim to odcinek o tym, jak bardzo bohaterowie są niedoskonali i krusi, a przez to ludzcy. No dobrze, ale wszystko po kolei.

MANIAK ZACZYNA Odcinki-wypełniacze to standard w niemal wszystkich dłuższych serialach o ciągłej fabule. Czasem twórcy lubią trochę zboczyć z obranej ścieżki i zamiast zająć się głównymi wątkami, wolą pogrzebać trochę przy pobocznych. Niestety często nie wychodzi to serialowi na dobre. Ale w drugiej połowie czwartego sezonu „Once Upon a Time” było inaczej. Scenarzyści niemal zupełnie odchodzą od poszukiwań tajemniczego Autora, którego poznaliśmy w poprzedniej odsłonie i zamiast tego skupiają się na losach postaci, znajdującej się z dala od Storybrooke. Ale nie z dala od całej intrygi. I chyba dlatego, że można w nim spojrzeć na główny wątek z innej perspektywy, udało się stworzyć chyba jeden z najlepszych do tej pory odcinków. Nie tylko w czwartym sezonie, ale w ogóle w całym serialu.

MA­NIAK ZA­CZY­NA Twór­cy „Once Upon a Time” w dru­giej po­ło­wie trze­cie­go se­zo­nu zdą­ży­li wy­ja­wić od­po­wie­dzi na wie­le py­tań, ale jed­ną, bar­dzo waż­ną za­gad­kę zo­sta­wi­li so­bie na de­ser. Mowa oczy­wi­ście o no­wej klą­twie. W pierw­szym se­zo­nie klą­twę rzu­ci­ła ogar­nię­ta chę­cią ze­msty Re­gi­na, któ­rą, jak się póź­niej oka­za­ło, spryt­nie zma­ni­pu­lo­wał Ti­te­li­tu­ry. Po tym, jak pod ko­niec hi­sto­rii z Pio­tru­siem Pa­nem bo­ha­te­ro­wie wró­ci­li do Za­cza­ro­wa­ne­go Lasu mu­sia­ło się wy­da­rzyć coś, co spra­wi­ło, że Sto­ry...

MA­NIAK ZA­CZY­NA „It’s not that easy be­ing green”, czy­li „Nie tak ła­two być zie­lo­nym” śpie­wał kie­dyś Ker­mit z „Mup­pe­tów”, a za nim: Frank Si­na­tra, Dia­na Ross, Andy Hal­lett i wie­lu, wie­lu in­nych. Za­śpie­wać mo­gła­by tę pio­sen­kę tak­że Zła Cza­row­ni­ca z Za­cho­du. A przy­naj­mniej te jej in­kar­na­cje, któ­re, głów­nie w hoł­dzie słyn­nej ad­ap­ta­cji książ­ki L. Fran­ka Bau­ma z 1939 roku, mia­ły zie­lo­ną skó­rę. Tak­że i twór­cy „Once Upon a Time” po­zo­sta­ją wier­ni ta­kie­mu tra­dy­cyj­ne­mu przed­sta­wie­niu Cza­row­ni­cy Z Za­cho­du i jak zwy­kle, do­kła­...

MA­NIAK ZA­CZY­NA Kie­dy opo­wia­da się pew­ną hi­sto­rię, na­le­ży być przy­go­to­wa­nym na po­dej­mo­wa­nie trud­nych de­cy­zji i wpro­wa­dza­nie pew­nych zmian, tak by tę hi­sto­rię moż­na by­ło sen­sow­nie kon­ty­nu­ować i by na­bra­ła pew­nej świe­żo­ści. To mo­gą być zmia­ny róż­ne­go ro­dza­ju. Cza­sem wy­star­czy wpro­wa­dzić ko­lej­ne po­sta­ci, któ­re  rzu­cą inne świa­tło na wy­da­rze­nia; cza­sem moż­na po pro­stu po­sta­wić na dro­dze bo­ha­te­rów ja­kieś nowe, nie­spo­dzie­wa­ne prze­szko­dy. Nie­kie­dy jed­nak, trze­ba się po­su­nąć do  pi...

MA­NIAK WE WSTĘPIE Po in­try­gu­ją­cym wstę­pie w dwu­na­stym od­cin­ku trze­cie­go se­zo­nu „Once Upon a Time”, czas na kon­ty­nu­ację wy­da­rzeń. Hi­sto­ria moc­no ru­sza te­raz do przo­du i spo­ro w niej do­brze po­my­śla­nych zwro­tów ak­cji oraz bar­dzo in­te­re­su­ją­cych no­wych wąt­ków, wśród któ­rych nie­zwy­kle in­try­gu­ją­ca ta­jem­ni­ca, kry­ją­ca się za Ze­le­ną, czy­li Złą Cza­row­ni­cą z Za­cho­du, oraz no­wa klą­twa, rzu­co­na na miesz­kań­ców Za­cza­ro­wa­ne­go Lasu. Wszyst­ko to w do­brze zna­nym for­ma­cie, w któ­rym hi­sto­ria dzie­ją­ca się współ­cze­śnie w Sto­ry­bro­oke prze­pla­ta­na jest re­tro­spek­cja­mi z ba­śnio­wej kra­iny. Jak się to spraw­dza w trzy­na­stym od­cin­ku trze­cie­go se­zo­nu?

MA­NIAK ZA­CZY­NA Od­ci­nek, jaki twór­cy przy­go­to­wa­li na za­koń­cze­nie pierw­szej po­ło­wy trze­cie­go se­zo­nu „Once Upon a Time”, był na­praw­dę ge­nial­ny. Wąt­ki każ­de­go z bo­ha­te­rów bar­dzo zgrab­nie po­do­my­ka­no, a przy tym zna­ko­mi­cie za­gra­no wi­dzom na emo­cjach. Co jed­nak naj­waż­niej­sze — po­zo­sta­wio­no ma­leń­ką furt­kę, by móc tę hi­sto­rię kon­ty­nu­ować. Z per­spek­ty­wy cza­su, moż­na by stwier­dzić, że ta furt­ka zo­sta­ła otwar­ta tro­chę na si­łę i że cięż­ko by­ło­by po­pro­wa­dzić fa­bu­łę „Once Upon a T...

MA­NIAK W ROZ­PO­CZĘCIU W „On­ce Upon a Time” nie ma ja­sne­go po­dzia­łu na tych do­brych i tych złych. To je­den z ele­men­tów, za któ­ry tak bar­dzo lu­bię ten se­rial. Dzię­ki ta­kie­mu po­dej­ściu, każ­da z po­sta­ci ma szan­sę na roz­wój w cie­ka­wym kie­run­ku, a ci, któ­rzy są tzw. czar­ny­mi cha­rak­te­ra­mi ,, ma­ją bar­dzo in­te­re­su­ją­cą hi­sto­rię i ich uspo­so­bie­nie za­wsze jest w ja­kiś spo­sób umo­ty­wo­wa­ne. Oczy­wi­ście moż­na by po­le­mi­zo­wać, że zło w czy­stej po­sta­ci, bez żad­nej psy­cho­lo­gicz­nej pod­pór­ki, chwy­ta le­piej i jest bar­dziej ...