W piątek dobiegł końca 24. Międzynarodowy Festiwal Filmowy Tofifest. Nazwa bloga zobowiązuje, więc jako totalny maniak i filmoświr w ciągu siedmiu dni trwania festiwalu obejrzałem 17(!) różnych filmów — zarówno z pasm konkursowych, jak i spoza nich. Przed Wami pierwsza część krótkich poseansowych przemyśleń, gdzieniegdzie wspieranych spostrzeżeniami twórców, którzy gościli na festiwalu i spotkali się z publicznością po pokazach.

Kolejny rok, kolejne Oscary. Na blogu nie ukazał się tekst na temat zeszłorocznej edycji (byłem akurat w trakcie przeprowadzki), ale w tym roku nie mogłem odpuścić, więc przed Wami omówienie gali — w takim formacie, w jakim przygotowałem dla Was teksty o Critics’ Choice Awards , Złotych Globach i Actor Awards .

Po przerwie od notek powracam z krótkim omówieniem tegorocznych Actor Awards (do tej pory znanych jako SAG Awards). W tym roku nagrody aktorskie są wyjątkowo nieprzewidywalne, a jedyną pewniaczką do Oscara wydaje się chyba tylko Jessie Buckley. Dlatego ciekaw byłem, jak po wyborach m.in. Critics’ Choice Association, Golden Globe Foundation i Brytyjskiej Akademii Sztuk Filmowych i Telewizyjnych ukształtuje ten wyścig rozdanie nagród przyznawanych przez aktorów dla aktorów. No i oczywiście aktorzy namieszali. Ale od początku.

W zeszłym tygodniu zapowiadałem, że ze Złotych Globów może zrobię livebloga, ale… ostatecznie powracam do takiego samego formatu, jak przy Critics’ Choice Awards. Przed Wami więc krótkie podsumowanie ceremonii rozdania jednych z najbardziej rozpoznawalnych nagród filmowych, serialowych i… od tego roku również podcastowych.

Witajcie w pierwszej tegorocznej (i pierwszej od daaaawna!) notce . Początek roku to zawsze również początek sezonu nagrodowego, a dziś w nocy odbyło się rozdanie moich ulubionych (do dziś 😆) Critics’ Choice Awards. To niekoniecznie zawsze dobry prognostyk przed Oscarami, ale przeważnie ciekawe spojrzenie na kształtujące się przedoscarowe trendy. Zamiast livebloga, jak to zwykle robiłem, postawiłem tym razem na tradycyjny wpis z podsumowaniem i kilkoma komentarzami.

Luty był dla mnie chyba najmniej popkulturowym miesiącem w tym roku, bo większość czasu spędziłem na przygotowaniach do przeprowadzki. Ale z kilkoma rzeczami udało mi się zapoznać, a kilka z nich to prawdziwe perełki.

Muszę uczciwie przyznać, że w zeszłym roku i przez pierwszą połowę tego nie pisałem tyle, ile chciałem. I o ile chęci mi nie brakuje, to problem jak tkwi w natłoku obowiązków, braku umiejętności organizowania czasu i życiowych zawirowaniach. Bloga nie chcę jednak porzucać, dlatego wciąż myślę, jaką formę mogłyby przyjmować moje teksty, żebym mógł opowiadać Wam jak najwięcej o moich popkulturowych odkryciach i jednocześnie nie musiał siedzieć przed ekranem laptopa do rana. I stąd pomysł, by wykorzystać króciutkie recenzje, które i tak wrzucam do sieci (na Letterboxd , Serializd , Backloggd i Goodreads , gdzie możecie mnie śledzić), nieco je rozbudować i po upływie każdego miesiąca roku publikować popkulturowy pamiętnik. W ciągu najbliższych tygodni zamierzam wrzucić takich sześć. Dziś pora na część styczniową.

We wtorek równolegle rozpoczęły się dwa festiwale filmowe, na które chciałbym zwrócić dziś Waszą uwagę.

Luca Guadagnino to reżyser niesamowicie wręcz wszechstronny. Ma na koncie dramaty obyczajowe, psychologiczne horrory i kryminały. Nic więc dziwnego, że jego najnowszy film  Challengers to prawdziwy gatunkowy miszmasz. Jest w nim trochę dramatu sportowego, trochę filmu psychologicznego, a trochę opowieści miłosnej (przy czym miłość należałoby wziąć w tym przypadku w duży cudzysłów). Film zrealizowany według scenariusza Justina Kuritzkesa ma więc wszystko, by ująć jak najszersze grono widzów. Problem w tym, że ja do tego grona w ogóle nie należę.

Jeśli czytaliście moją recenzję pierwszego filmu z cyklu Monsterverse, wiecie, że w dzieciństwie uwielbiałem oglądać japońskie filmy z Godzillą. Do tych amerykańskich można mieć sporo zarzutów — zwłaszcza w porównaniu z ambitniejszymi obrazami, jakie ostatnio powstały w Japonii — ale jeśli potraktować je czysto rozrywkowo, to okazują się propozycjami sprawiającymi niebywałą frajdę. Dlatego na Godzillę i Konga: Nowe Imperium wybrałem się przede wszystkim, licząc na miło spędzony czas.

Po długiej przerwie wracam do moich BAAAARDZO zaległych Camerimage’owych tekstów. Dziś piszę o dziele Jorgosa Lantimosa, czyli jednego z tych reżyserów, który odznacza się niezwykłym autorskim stylem i niecodzienną artystyczną wrażliwością. Ja dałem się mu uwieść Zabiciem świętego jelenia , o którym do tej pory czasami rozmyślam. Późniejsza Faworyta nieco z Lantimosowych dziwactw jest moim zdaniem odarta, choć to wciąż znakomity obraz. A jak jest z Biednymi Istotami , czyli najnowszym dziełem greckiego reżysera, a jednocześnie adaptacją powieści Alasdaira Graya?