Oryginalne kreskówki z He-Manem i She-Rą towarzyszyły mi w dzieciństwie niemal przez całą podstawówkę, kiedy nadawano je na TVN-ie w paśmie Bajkowe kino . To połączenie fantastyki i science fiction zawsze wydawało mi się intrygujące i pomysłowe. Nieodparty urok miał też dydaktyczny charakter kreskówek, które w każdym swym odcinku przemycały jakiś morał.

— Albercie? Kiedy przyszedłem do ciebie z obliczeniami, martwiliśmy się, że wywołamy reakcję łańcuchową, która zniszczy cały świat... — Pamiętam doskonale. Co w związku z tym? — Myślę, że ją wywołaliśmy. Ten wieńczący Oppenheimera dialog pozostał ze mną po seansie aż do dziś i nie bez powodu otwieram nim recenzję Odysei  Christophera Nolana. Odnoszę bowiem wrażenie, że to film, który powstał w pewnym sensie jako rozwinięcie głównej idei poprzedniego obrazu reżysera. I choć ekranizacja poematu Homera to kulminacja wielu motywów z dotychczasowej nolanowskiej twórczości, u jej rdzenia leży opowieść o człowieku, który jak Oppenheimer dokonał rzeczy wielkiej, ale jednocześnie straszliwej. To historia mężczyzny, który nade wszystko przepełniony jest żalem.

Pora na ostatnią (tym razem na serio!) notkę potofifestową. Opowiem w niej o trzech filmach, które obejrzałem ostatniego dnia festiwalu. Będą to produkcje z Włoch, Japonii oraz Belgii.

Czas na… przedostatnią część moich krótkich potofifestowych przemyśleń. Teoretycznie miałem już dziś zakończyć ten cykl i opowiedzieć aż o siedmiu filmach, ale… troszkę się rozpisałem, a nie chcę Was męczyć ścianą tekstu na grubo ponad 1000 słów. Dlatego przed Wami omówienie tylko czterech seansów, a o pozostałych trzech opowiem już w przyszłym tygodniu.

W drugiej notce z potofifestowymi przemyśleniami opisuję kolejne filmy, które miałem mniejszą lub większą przyjemność obejrzeć podczas tegorocznej edycji festiwalu.

W piątek dobiegł końca 24. Międzynarodowy Festiwal Filmowy Tofifest. Nazwa bloga zobowiązuje, więc jako totalny maniak i filmoświr w ciągu siedmiu dni trwania festiwalu obejrzałem 17(!) różnych filmów — zarówno z pasm konkursowych, jak i spoza nich. Przed Wami pierwsza część krótkich poseansowych przemyśleń, gdzieniegdzie wspieranych spostrzeżeniami twórców, którzy gościli na festiwalu i spotkali się z publicznością po pokazach.