MA­NIAK ZA­CZY­NA „Once Upon a Time in Won­der­land” to zna­ko­mi­te uzu­peł­nie­nie świa­ta, zna­ne­go z „Once Upon a Time”. Emo­cjo­nu­ją­ca, peł­na zwro­tów ak­cji hi­sto­ria ma w so­bie wszyst­ko to, co ory­gi­nał — po­ry­wa­ją­cą ak­cję, nie­ba­nal­ne wąt­ki mi­ło­sne oraz mnó­stwo ma­gii i ba­śnio­wo­ści — dla każ­de­go coś mi­łe­go. To tak­że pro­duk­cja, w któ­rej wy­stę­pu­ją nie­zwy­kle uta­len­to­wa­ni ak­to­rzy, po­tra­fią­cy pierw­szo­rzęd­nie oży­wić świat Kra­iny Cza­rów. Dwu­na­sty od­ci­nek „On­ce Upon a Time in Won­der­land” sta­no­wi za...

MA­NIAK ZA­CZY­NA Cze­go naj­bar­dziej nie lu­bię w opo­wie­ściach po­dzie­lo­nych na od­cin­ki? Tego, kie­dy hi­sto­ria wle­cze się nie­ubła­ga­nie, a ak­cja jest na si­łę spo­wal­nia­na róż­ne­go ro­dza­ju sztucz­ny­mi za­bie­ga­mi — a to nie­spo­dzie­wa­na prze­szko­da, któ­ra po­ja­wi­ła się zu­peł­nie zni­kąd; a to bo­ha­ter ni stąd ni zo­wąd zmie­nia zda­nie… Na ta­ką przy­pa­dłość cier­pie­li m.in. za­koń­cze­ni ja­kiś czas temu „Hos­ta­ges”. A jak jest w przy­pad­ku „Once Upon a Time in Won­der­land”? Na szczę­ście zu­peł­nie ina­czej. Fa­bu...

MA­NIAK ZA­CZY­NA Twór­cy „Once Upon a Time in Won­der­land” w fina­le pierw­szej po­ło­wy se­zo­nu po­zo­sta­wi­li wi­dzów w bar­dzo cie­ka­wym miej­scu. Ali­cja i Cy­rus wresz­cie na nowo się spo­tka­li, po­zna­li­śmy praw­dzi­we in­ten­cje Czer­wo­nej Kró­lo­wej i Dża­fa­ra, a Will po­świę­cił się dla do­bra spra­wy i mu­siał spo­ro za­pła­cić. Emo­cje by­ły więc spo­re, a przez to, że sce­na­rzy­ści prze­rwa­li opo­wieść w dość klu­czo­wym jej punk­cie, tym nie­cier­pli­wiej cze­ka­ło się na ko­lej­ny od­ci­nek, któ­ry wy­emi­to­wa­no po nie­mal trzy­mie­sięcz­nej prze­rwie. Jak moż­na by­ło się spo­dzie­wać, otwie­ra on nowy roz­dział hi­sto­rii — zmie­nia się sta­tus quo, bo­ha­te­ro­wie zy­sku­ją no­wych so­jusz­ni­ków, na­stę­pu­ją pew­ne prze­ta­so­wa­nia i wresz­cie, kształ­tu­je się osta­tecz­ny cel.