MA­­­NIAK WE WSTĘPIE Cie­­r­pię na dzi­­w­ną przy­­­pa­­­dłość — co­­­ko­­l­wiek za­­­cz­nę oglą­­­dać, to cho­­ć­by by­­­ło ba­­r­dzo złe, i tak mu­­­szę obe­­j­rzeć to do ko­­ń­ca. Nie lu­­­bię po­­­zo­­­sta­­­wiać ża­­d­nych spraw otwa­­r­ty­­­mi i wszy­­st­kie mu­­­szę za­­­my­­­kać. Tak jest ró­­w­nież z po­­­p­ku­­l­tu­­­rą: ksią­­ż­ka­­­mi, se­­­ria­­­la­­­mi, ko­­­mi­­k­sa­­­mi, fil­ma­­­mi… Są oczy­­­wi­­­­­ście za­­­le­­­ty i wady ta­­­kie­­­go po­­­stę­­­po­­­wa­­­nia — bo z je­­d­nej stro­­­ny mu­­­szę prze­­­mę­­­czyć się przez coś, co jest kie­­p­skie i ra­­­czej nie spra­­­wia zbyt wie­­­le przy­­­je­­m­no­­­­­ści (a cza­­­sa­­­mi mo­­­że na­­­wet po­­­wo­­­do­­­wać fru­­­stra­­­cję), ale z dru­­­giej mam wte­­­dy na­­­u­­cz­kę i mo­­­gę ba­­r­dziej świa­­­do­­­mie wy­­­bie­­­rać to co obe­­j­rzę w przy­­­szło­­­­­ści — tak by nie tra­­­fić na po­­­do­­b­nie złą pro­­­du­­k­cję...

MANIAK WE WSTĘPIE A miało być tak pięknie... Na pewno znacie to uczucie. Widzicie zwiastun, który zapowiada całkiem niezły serial. Z każdą kolejną informacją coraz bardziej się nim interesujecie, aż w końcu nadchodzi dzień premiery. Z radością zasiadacie do seansu i niestety, wasze oczekiwania nie zostają spełnione. Czujecie się zawiedzeni, ale gdzieś tam widzicie potencjał i postanawiacie obejrzeć kolejne odcinki. I rzeczywiście, choć na początku jest słabo, potem robi się jakby lepiej i pełni nadziei, że to nie tylko chwilowy przebłysk, chwalicie produkcję, myśląc, że nareszcie coś z niej będzie. Ale niestety - wasze wnioski są zbyt pochopne. Właśnie powiedzieliście o jedno słowo za dużo i... bęc! Znów jesteście zmuszeni obejrzeć kiepski odcinek.