MA­NIAK W ROZ­PO­CZĘCIU Bar­dzo lu­bię oglą­dać hor­ro­ry, ale nie wszyst­kie. Nie­ko­niecz­nie prze­ma­wia­ją do mnie „Pi­ły” czy inne „Ho­ste­le”, ale za to z chę­cią za­nu­rzam się w świat „Dziec­ka Ro­se­ma­ry” (Po­lań­skie­go), „Blair Witch Pro­ject”, „In­nych”, „Sie­ro­ciń­ca” czy ja­poń­skich: „Ring” (『リング』) lub „Klą­twy Ju-on” (『呪怨』), a tak­że za­gry­wam się w „Si­lent Hi­lle”, „Am­ne­się” i „Slen­de­ra”. Lu­bię, kie­dy twór­cy stra­sza­ków sta­ra­ją się prze­ra­żać nie tyle bru­tal­no­ścią czy wy­ska­ku­ją­cy­mi znie­nac­ka po­two­ra­mi, a ra­czej na­stro­jem i nie­do­po­wie­dze­nia­mi; kie...