MANIAK PISZE WSTĘP まわれ　めぐれ　めぐれよ 遥かなときよ めぐって　心を　呼びかえせ めぐって　心を　呼びかえせ 鳥　虫　けもの 草　木　花 人の情けを　はぐくみて まつとしきかば 今かへりこむ Nadejdź, przybądź Odległy czasie. Przybądź i przywołaj serce z powrotem. Przybądź i przywołaj serce z powrotem. Ptaki, owady, zwierzęta, Trawy, drzewa, kwiaty Wywołajcie poruszenie. Jeśli usłyszę, że czekasz przy sosnach, od razu powrócę. Czasami, kiedy oglądamy pewien film (a zresztą nie tylko filmów to dotyczy), dość szybko przekonujemy się o tym, że trafiliśmy na dzieło wyjątkowe, które od pierwszego momentu porywa i porusza, a po seansie nie możemy przestać o nim myśleć. Takim filmem jest „Kaguya-hime no monogatari” (『かぐや姫の物語』) — animacja, która niemal od samego początku zachwyca inteligentną treścią, znakomitą formą i fantastycznym wykorzystaniem materiału źródłowego.