MA­NIAK SŁO­WEM WSTĘPU Po peł­nym emo­cji po­cząt­ku trze­cie­go se­zo­nu „Grimm” nad­cho­dzi jego dru­ga od­sło­na, któ­ra sta­no­wi jed­no­cze­śnie za­mknię­cie czte­ro­od­cin­ko­wej hi­sto­rii o grim­mo­wej wer­sji zom­bie. Hi­sto­rii o tyle cie­ka­wej, że wpro­wa­dza pew­ne­go ro­dza­ju no­wą dy­na­mi­kę do se­ria­lu i z ca­łą pew­no­ścią sta­no­wić bę­dzie do­bre pod­ło­że dla dal­szych od­cin­ków. Zwłasz­cza, że jej kon­se­kwen­cje są nie byle ja­kie i da­ją sce­na­rzy­stom moż­li­wość nie­ba­nal­ne­go roz­wo­ju po­szcze­gól­nych po­sta­ci (zw­łasz­cza Nic­ka) oraz...

MA­NIAK TY­TU­ŁEM WSTĘPU Wspo­mi­na­łem już kie­dyś, że uwiel­biam ba­śnie, a przez to za­wsze chęt­nie się­gam po pro­duk­cje, któ­re w ja­kiś spo­sób się do nich od­no­szą. Mię­dzy in­ny­mi dla­te­go uwiel­biam „On­ce Upon a Time” czy se­rię ko­mik­so­wą Wil­lin­gha­ma pt. „Ba­śnie”. Spo­sób, w jaki twór­cy się­ga­ją po zna­ne opo­wie­ści i wy­ko­rzy­stu­ją je na wła­sne po­trze­by jest nie­zwy­kle cie­ka­wy. Bar­dzo uda­ny pod tym wzglę­dem jest rów­nież se­rial „Grimm” au­tor­stwa Ste­phe­na Ca­pren­te­ra, Jima Ko­ufa oraz Da­vi­da Green­wal­ta. Tu­taj opo­wie­ści snu­te od lat są w isto­cie prze­stro­ga...